Zwierzęta świata

           Zgromadziliśmy niezłą kolekcję zwierząt ze Schleicha. Figurki te są świetną pomocą edukacyjną, bardzo dokładnie odzwierciedlają rzeczywisty wygląd zwierząt. Ich jedyna wada to cena... Moi chłopcy bardzo lubią się nimi bawić. A wykorzystujemy je na różne sposoby. Na przykład w czytaniu globalnym. Bawimy się w zoo. Rozkładam na podłodze słowa z nazwami zwierząt - są to klatki ze zwierzętami. Miki do tych klatek wsadza zwierzęta. Potem jest wykupywanie biletu, spacerowanie po zoo, karmienie zwierząt. Filip nam w tym towarzyszy, Miki instruuje młodszego brata, gdzie, które zwierzę ląduje.

Pingwin przeżył swoją przygodę życia, bo ciągle lądował w zamrażarce. Biedak stracił nogę i łapę, ale troskliwy Mikołaj chciał mu zapewnić odpowiednie warunki bytowe.

         Zwierzęta te zaprowadzamy również do ich domu - kontynentu, na którym mieszkają. Rozkładamy mapę i ustawiamy figurki w odpowiednie miejsca.

(Słabe zdjęcie, ale mapa jest super, duża i ma miejsce na wklejenie odpowiednich zwierząt. Kupiliśmy ją razem z książką w Biedronce.)

     Trochę też czytamy, oglądamy, rozmawiamy, naklejamy naklejki.

   

I już sławna pozycja Mizielińskich.

Czasami też Miki przychodzi i prosi o pokazanie mu jakiegoś filmiku o danym zwierzęciu. Oczywiście pomocą służy nam You Tube. (Póki co najbardziej pasjonują go żarłoczne i niebezpieczne zwierzęta)

    Ostatnio Mikołaj też składał takie gotowe origami. Powstały papierowe zwierzęta.

    A  najlepiej chyba zwierzęta poznawać "na żywo". Na jesieni byliśmy w zoo w Płocku, wiosną wybieramy się do Warszawy.

A to nasz środek transportu w zoo.

Święto Niepodległości

         
          Temat spóźniony, ale w swoim czasie zrealizowany :).
          11 listopada był dla nas okazją do sięgnięcia po treści patriotyczne i historyczne.
           Przeczytaliśmy sobie legendę o powstaniu państwa polskiego, słuchaliśmy hymnu, zapoznaliśmy się z symbolami narodowymi naszego państwa. Pomógł nam w tym filmik na YouTubie:

              A kluczowym wydarzeniem dnia było zapalenie zniczy na Grobie Nieznanego Żołnierza.

          Mikołaj był przeświadczony, że jedzie na grób Jasieńka. Setki razy odsłuchał "Rozkwitały pąki białych róż".
          Kilka razy też obejrzał koncert pieśni patriotycznych, który raz sobie przypadkowo włączył, a potem się o niego sam upominał. A koncert ten trwa ponad godzinę (!).

Trzeciątko

      Przedstawiam nasze Trzeciątko - Kacperka, który urodził się 22 listopada 2014 roku. Całe 3930 g radości i 58 cm szczęścia.

      Póki co, to Śpiący Królewicz, ale już każdą nieprzespaną wolną chwilę wykorzystujemy na poznawanie świata, o czym oczywiście będę pisać, bo po  małej przerwie powracamy na bloga, pojawią się opóźnione posty. Powracamy i do edukacji przez zabawę, bo tej trochę teraz u nas też brakowało (przez problemy zdrowotne i rodzinne).
       Do posta dołączam  przepiękną kołysankę Seweryna Krajewskiego i piosenkę Natalii Niemen, które sobie ostatnio nucę, które mnie zawsze rozczulają i które to ładują mi akumulatory :).

    

Nasze lektury, czyli co czytamy sobie

         Nazbierało się tego trochę przez okres wakacyjny, a i wcześniejsze niektóre książki ciągle są w użyciu, a doszły również nowe zakupy poczynione na okres jesienno-zimowy, do których już się zaczęliśmy dobierać ;).

         Ciągle będę powtarzać, jak bardzo głośne czytanie dzieciom jest potrzebne, wręcz jest obowiązkiem rodzica. Kontakt z książkami to ćwiczenie wyobraźni, dziecko staje się zdolne do wymyślania własnych historii, uczy się kreatywności, uczy się nie nudzić, gdy nie ma się czym pobawić, skłania do myślenia i tworzenia. Głośne czytanie doskonale wpływa na rozwój emocjonalny dziecka - pozwala wczuć się w uczucia innej osoby, uczy empatii, rozwija słownictwo i zapewne jeszcze można byłoby wymieniać i wymieniać. (Podaję za N. Minge, K. Minge Jak kreatywnie wspierać rozwój dziecka?)

         Jak bardzo się dziś ucieszyłam, gdy mój czteroletni synek po całym dniu nieobecności w domu wrócił i nie sięgnął po ukochane traktory, ale po książki, które "czytał" razem z młodszym bratem. gdy ja byłam zajęta kolacją. I uwielbiam takie wieczory, gdy kąpię tych swoich bombelasów i w łóżku zasiadamy do czytania, a chłopaki tylko wyciągają kolejną książkę. Albo ranki, gdy Filpowski budzi się zwykle pierwszy i czytamy, póki Miki nie wstanie. Albo chwile w ciągu dnia, gdy czytanie godzi zwaśnione strony i choć podczas czytania jest cicho i spokojnie :).

         Już pokazuję, jakie książki były i są w użyciu.

     

        Książeczki z tych serii służą nam od niemowlęctwa, ale nadal są w użyciu, i to nie tylko w przypadku dwuletniego Filipa, ale i czteroletni Mikołaj chętnie słucha i ogląda "przy okazji" czytania Filpkowi. Filipek lubi też te pozycje:

           Kolejne to prawdziwy hit u nas - Wydawnictwo Olesiejuk, seria Mały chłopiec. Ja już znam je na pamięć, nie mówiąc o chłopakach. To do nich dziś wieczorem sięgnął Mikołaj, to je codziennie rano przynosi Filip i mówi: mamo ytaj. Co one mają w sobie? ;)

          

          Filip jeszcze jest za mały na dłuższe teksty z bardziej zawiłą fabułą, ale Mikołaj potrafi nawet godzinę spokojnie słuchać - zwykle o przeuroczym Emilu ze Smalandii. Pierwsza część przeczytana kilkakrotnie (zwłaszcza rozdział o wazie na głowie), teraz kupiłam kolejne dwie części. Jesteśmy w połowie drugiej części.

         

             Kolejny u nas hit to seria o Franklinie, ciągle tych książeczek nam przybywa. Frankliny zwykle bywają zabierane w podróż, przeczytane już pewnie ze cztery razy wszystkie. Nawet się bardzo zdziwiłam, gdy zauważyłam, że i Filipek się nimi interesuje przy starszym bracie (działa to we dwie strony: lektury Filipa pociągają Mikołaja i odwrotnie). Filipa może bardziej przyciągają barwne ilustracje.

             

             A to książki również Wydawnictwa Olesiejuk seria Mały geniusz, które niedawno kupiliśmy i dopiero zostały "liźnięte", ale już widzę, że "branie" będą miały.

   

            Nasza pierwsza książka tak popularnego Herve Tulleta Kolory, mali czytelnicy pokochali ją miłością wielką. Mam ochotę sięgnąć po kolejne tytuły tego autora.

                Są i takie książki, które przeszły bez echa, być może to nie ten czas. Wrócimy do nich później.

               Kolejna popularna seria, ale Mikołaja nie zachwyciły, odłożone na bok, nie wracamy do nich.

               Nasze nowe zakupy, książki edukacyjne, które mają pomóc w nauce czytania, pisania, matematyki, logicznego myślenia, wiedzy o świecie.

                 

Oczywiście nie może u nas zabraknąć PUSa. Czekamy tylko jeszcze na przyjście klocków i powoli rozpoczniemy pracę.

Jeszcze nie czytałam ich chłopakom, przeglądałam i ta seria jak dla mnie zapowiada się ciekawie.

            

   Nie brakuje też u nas nowych pozycji do nauki czytania globalnego, które bardzo polecam. Oczywiście p. Marii Trojanowicz - Kasprzak.

                To chyba byłoby na tyle. Mikołaj nie potrafi podać jednej ulubionej książki. Zapytany o to, odpowiada zawsze "Wszystkie".

Gdy mama nie miała czasu poczytać synowi...

... książki, którą i tak już czytała setki razy, sam postanowił zmierzyć się z lekturą. I zajęło mu to dobre pół godziny.

P. S. Książka, o której mowa to Dzieciaki świata Martyny Wojciechowskiej.

"Mamo włącz mi: Lato, jesień, zima już"

             Ni z gruszki, ni z pietruszki dziś będzie patriotycznie.
           Swoim latoroślom do snu śpiewam. Odważyłam się tylko dla nich śpiewać, bo wokalistka ze mnie marna. Nawet w kościele śpiewam cichutko, pod nosem, by innym nie fałszować i z rytmu nie wybijać. No cóż... ale dzieciom póki co śpiewam. W moim repertuarze jest jedna kołysanka Już gwiazdy lśnią, kilka pieśni maryjnych i  żołnierskich w tym Rozkwitały pąki białych róż. I któregoś razu nie wiem, co mnie natchnęło, że Misikisiowi opowiedziałam historię, o której jest piosenka. Tak się tematem zainteresował, że włączyłam mu na  You Tubie  piosenkę z tłem, gdzie widać dziewczynę, Jaśka :), żołnierzy, wojnę. I teraz tylko wyhaczy mnie z komputerem, tak ciągle pojawia się zawołanie: Mamo włącz mi lato, jesień, zima już. I co? Nie mam wyjścia. Jak już zacznie oglądać/słuchać to przynajmniej pięć razy z rzędu. A mama, która uszykowała sobie w niedzielne popołudnie pyszną inkę z mlekiem, wyniosła się z nią i komputerem do ogrodu, by obserwować swoje bawiące się ptaszęta i by oddać się przyjemności czytania blogów, musiała zmienić plany. Mama bawiła się z Filipowskim a w tle słychać było lato, jesień, zima, już.

        Tym sposobem ciągle pojawiają się pytania o wojnierzy, wojnierzy, wojnierzy. Chyba przygotuję jakąś prezentację o ułanach. Jak małych dzieci bardzo łatwo czymś zainteresować, nieprawdaż? :) Rzuca się hasło, daje chwilę i gotowe :). A potem to już samo niczym lawina leci.

        Może i Wy macie ochotę na szczyptę  patriotycznych emocji ;):

P. S. Dziś Misikiś pojechał na noc do kuzyna :). Blogowanie nadrobiłam :)

Matematycznie

        Miko liczył od 1-8, dalej ani rusz. Ale ciągle ćwiczyliśmy i jest, udało się, liczy do 10. Z tymże czasem coś pomyli, być może zbyt szybko mówi i bywa, że trzeba coś sprostować. Liczy do 10 i poznaje cyfry w zakresie 0-5.Najszybciej zapamiętał pięć, bo piątka przybija mu zawsze "piątki". Cel: wszystko, co potrafi, musimy utrwalać.

        Syn z początku używał Montessoriańskich belek numerycznych, schodków z koralików i szorstkich cyferek, ale szybko mu się znudziły. Aż któregoś razu zaczął ich używać jako piły motorowe. Skorzystałam z jego zainteresowania i tak nasze belki to piły motorowe :), odpowiedni z jednym silnikiem, dwoma, trzema itd. i coraz to mocniejsze do zadań specjalnych. Każdej przyporządkowany jest "zapalnik" (czytaj sznur koralików). W ten sposób mamy sklep z piłami, najpierw je układamy w kolejności, potem zapalniki do nich, a szorstkie cyfry służą do zapłaty. Przy płaceniu trzeba "objechać" palcem cyfrę. Dodam tylko, że zabawa ma wzięcie po dzień dzisiejszy i już się nudzi (ale tylko mi :)). 

              

              A tak poza tym  to czytamy i liczymy:

 

           Kolejną  książka bardzo mi się nie podobała przez samo logo Hello Kitty, ale Miki ją sobie wybrał w sklepie z tanią prasą. Okazała się dla nas świetna, bo to przy niej Miki zaczął liczyć i ciągle chętnie do niej wraca i to z przyjemnością.

 

     Pierwsze próby pisania cyferek w książeczce z kartkami suchościeralnymi:

  

           Na koniec interesująca pozycja przy nauce liczenia od Clementoni Mówiące Pióro - Liczby. Na poszczególnych planszach są zadania, które są ułożone ze względu na poziom trudności, od tych podstawowych po coraz bardziej zaawansowane. Czy zadanie zostało poprawnie wykonane, informuje nas mówiące pióro. Gra tania, warta polecenia. Jedyna wada to plansze - zwykłe cieniutkie kartki, które pewnie szybko się zniszczą. Mogłyby być zdecydowanie sztywniejsze i trwalsze.

 

 

 

        Może nie pracujemy - bawimy się systematycznie, raczej takim skokami, ale liczyć, liczymy często, niemal codziennie. Podczas spaceru, obiadu. Liczymy wszystko, kiedy się da.